|
“De huldigingen waren de toetjes” |
|
woensdag 17 maart 2010 |
 Heusdenaren met een goed verhaal krijgen in ‘Geef me de 5’ aan de hand van vijf vragen de kans te vertellen wat hen bezighoudt.
Tekst Adri van Esch – Foto Melissa Koevoets
1. Wie ben je?
“Ik ben Bas Brok, 25 jaar, in het dagelijkse leven bankmedewerker en woonachtig in Drunen. Bij de Olympische Winterspelen in het Canadese Vancouver was ik werkzaam in de beveiliging van het Holland Heineken House.”
2. Iedereen kent het Holland Heineken House van televisie, hoe was het in het echt?
“Onvoorstelbaar! Bikkelhard werken, weken van meer dan zestig uur, maar het HHH is echt een onbeschrijfelijke ervaring die je moet ervaren om erover mee te kunnen praten. De vibe die je meemaakt als er een medaille gewonnen wordt is echt fantastisch, om nog maar te zwijgen van de onderlinge sfeer tussen gasten en crew. Het is drie weken lang een Nederlands feest, met als absolute hoogtepunten de huldigingen. Dat waren natuurlijk de toetjes! Na een week doen je voeten zeer, zijn je spieren stram en ben je ontzettend moe, maar een medaille geeft zoveel nieuwe kracht.”
3. De huldigingen, heb je er veel gezien en hoe was dat?
“Doordat er natuurlijk gewoon gewerkt moest worden, heb ik niet alle huldigingen kunnen zien. Iedere huldiging is een verhaal op zich. Ireen Wüst is een Brabantse, dat was extra leuk. Doordat Bob de Jong in het HHH had meegeholpen met opbouwen was hij ‘vriend van de crew’. Maar de gaafste huldiging was wel die van Nicolien Sauerbreij. Haar enthousiasme, het verhaal rondom de verkeerde wax op haar board vier jaar terug, en de hele entourage was echt een kippenvelmoment.”
4. Je stond in Vancouver in de beveiliging; was dat nodig daar?
“Nee, dat viel ontzettend mee. Het is dat De Scherper niet in Canada komt, maar ik wil een groot compliment geven aan de Canadezen. Wij grapten wel eens dat ‘in de rij staan’ een nationale hobby van Canadezen is. Overal in Canada staan rijen, en waar Nederlanders al na vijf minuten klagen, staan Canadezen rustig anderhalf uur in de rij om het HHH binnen te mogen. En ook binnen is er eigenlijk niks voorgevallen. Onze taak lag vooral bij de ingang, waar we de mensen welkom moesten heten en waar ze met een metaaldetector gecontroleerd werden. Maar gelukkig hadden we vooraf goede training gehad van een aantal professionals en was de samenwerking met hen ook geweldig.”
5. Wie in het Holland House werkt, maakt natuurlijk veel mee. Vertel eens wat!
“Er zijn genoeg verhalen te vertellen. Ik heb mensen achteruit door de metaaldetector laten lopen, ik heb ze er doorheen laten springen, maar er was één verhaal dat er echt uitsprong. Shauni Davis, de topschaatser uit Amerika, kwam speciaal terug naar binnen om met mij op de foto te gaan! Ik had iets voor hem geregeld en in ruil daarvoor zou hij met ons allemaal op de foto gaan. Terwijl hij zijn belofte inloste, was ik weer aan het werk. Gevolg was dat iedereen op de foto met hem stond, behalve ik. Toen hij wegging, sprak een collega hem aan, en kwam hij speciaal terug om alsnog met mij op de foto te gaan. Een heel gaaf moment voor een schaatsfan als ik.”
@b=Bas Brok: “De Canadezen stonden rustig anderhalf uur in de rij om het HHH binnen te mogen”.
@s=“Het was een onbeschrijfelijke ervaring”
|
