|
Roel van der Linden brengt via kunst zijn boodschap de wereld rond |
|
woensdag 20 mei 2009 |
Hij heet Roel van der Linden, van oorsprong Vlijmenaar, nu een wereldwijd kunstenaar en wereldverbeteraar. Van New York tot Zagreb, van London tot Lissabon. Een kunstenaar met een boodschap: “Unity through identity”, ofwel “Eenheid door identiteit”. En mensen met een boodschap moet je gewoon het woord geven.
Tekst Hugo Brouwer - Foto part. coll.
“Ik studeerde aan de kunstacademie in Amsterdam. Specialisatie beeldende kunst. Dan zit je met een man of vijftien je af te vragen wat ‘goed werk’ is. Een onmogelijke vraag die je alleen maar kunt beantwoorden als je weet wat het doel van kunst is. Dat weet je niet, er zijn geen regels in de kunst. Daarom kun je kunst ook niet beoordelen. Maar op een gegeven moment denk je een antwoord te hebben. Alsof je de waarheid gevonden hebt. Maar daarmee sluit je jezelf meteen op in een soort kooi van nieuwe waarheden. Want er is geen waarheid. Met onze groep kwamen we uiteindelijk tot een andere denkwijze: conceptuele kunst. Bij conceptuele kunst staat het idee centraal. De uitwer¬king, de uitvoering van het kunstwerk is ondergeschikt aan dat idee. De toeschouwer moet het idee zien op te pakken en er iets mee doen. Als dat werkt, dan zal de toeschouwer zijn grenzen verleggen over bijvoorbeeld wat kunst is of over wat goed of slecht is.”
Herhaling
“Ik vertok naar New York. Want in de USA is kunst een kwestie van doen. Ameri¬kanen hebben een doenersmentaliteit, geen denkersmentaliteit zoals wij hier. Met conceptuele kunst moet je ook gewoon de straat op, mensen opzoeken, confrontaties aangaan. In New York zie je overal de Amerikaanse vlag afge¬beeld, in elke straat, op auto’s, op gebouwen, overal, steeds weer. Amerikanen hebben iets met almaar herhalen. Net als met reclamebood¬schappen, daar gaat het ook om herhalingen. Door die herhalingen worden boodschappen, in dit geval al die vlaggen, leeg, betekenis¬loos. Herhalen is dus een vorm van leegmaken. Zo verdwijnt de boodschap van de Amerikaanse vlag, omdat je dat ding overal, steeds weer ziet. En je weet dan niet meer of dit land goed of slecht is. Zo werd ons vlagproject geboren. Ons, mijn broer, Martijn van der Linden, doet ook mee. We gaan de straat op, een plein op en we leggen een grote hoeveelheid kartonnen platen op de grond. Zo’n 40 bij 40 elke plaat. We tapen ze vast aan de grond en ik ga op elke plaat de vlag van dat land schilderen. Martijn praat met de toeschouwers en hij geeft ze een kwast in handen, ze mogen meeschilderen in het project en we raken aan de praat met de mensen. We praten over hoe ze hun land zien, hun vlag, de politiek en de conflicten in dat land. We proberen bij de mensen binnen te dringen, in hun emoties te kruipen, te midden van een zee van vlaggen. Door dat enorme kleurenveld veranderen we de betekenis van de vlag. En altijd komt het gesprek dan hier op neer: als er nu eens één identiteit is – oké, verschillende identiteiten, maar onder één noemer – dan zijn al die conflicten er toch niet meer. Dan is er toch éénheid. Unity through identity.”
Boodschap
“We krijgen altijd veel aandacht van de pers. Er is veel belangstelling, jawel. Na afloop sturen we die kartonnen vlaggen naar mensen uit de politiek. Naar burgemeesters, staatshoofden, zelfs naar het Witte Huis daar in Amerika. Of mensen kopen de vlaggen. We zijn nu op zoek naar sponsors, da’s moeilijk want we verkopen niet echt een product, meer een boodschap. We gaan verder.”
Voor het werk van Roel van der Linden zie: www.ardvanderlinden.com
|
