 In 1990 vond de toenmalige minister van Landbouw Laurens Jan Brinkhorst (D66) dat er iets fundamenteels gedaan moest worden aan de intensieve veehouderij. Overlast, stank, dierziekten, landschapsvervuiling, iedereen ergerde zich eraan. Door de schaalvergroting van die intensieve veehouderij konden boeren het nauwelijks meer bolwerken. Daarom wilden veel agrarische ondernemers in die sector ermee stoppen.
Tekst Hugo Brouwer – Foto Hein Kunzler
Rijk en provincie sloegen de handen ineen. Zij propageerden bedrijfsbeëindiging. Dus: stallen slopen. Want ook de mestrechten rezen de pan uit. Via subsidies wilde de overheid een en ander financieren. De provincie investeerde in een oplossing door middel van subsidies: veehouders die wilden stoppen konden bij de provincie aankloppen. Maar niet ten onrechte wilde diezelfde provincie haar kosten wel terugverdienen. Dat deed ze in samenwerking met de markt en er werd een publiek/private samenwerking in het leven geroepen. Dat is het ontwikkelingsbedrijf ‘Ruimte voor Ruimte’. Een organisatie waarin zowel het bedrijfsleven als de overheid (provincie en gemeenten) als aandeelhouders in bijdroegen. Veehouderijen werden gesloten, boeren uitgekocht en Ruimte voor Ruimte ging omstreeks 2001 aan de slag.
Drunenaar Huib Sinke (57), ooit eens landbouwkundig ingenieur, nu directeur van het ontwikkelingsbedrijf Ruimte voor Ruimte, vertelt: “Wij gingen, dat begon in 2006, de geruimde locaties, waar de lege stallen achterbleven, verder ontwikkelen. Daarvoor moesten eerst de bestemmingsplannen veranderd worden. Van agrarische bestemming naar een woonbestemming. Da’s nog een heel gedoe. Zorgvuldige voorbereiding, tijdrovende procedures. Maar ondertussen begonnen we al met de verkoop van die kavels. Tegelijk werden de kavels bouwrijp gemaakt. Dat is stallen slopen, terrein ophogen, riolering en andere nutsvoorzieningen aanleggen, wegen bouwen en al dat soort dingen. Mensen die al gekocht hadden konden nu hun eigen ontwerp huizen gaan bouwen. En tot slot de oplevering. Iedereen blij. De veeboer die zijn goede prijs had gekregen, de overheid die zijn investeringen terug zag komen en de kopers van de nieuwe kavels die er hun droomhuis konden realiseren. Een schoolvoorbeeld van een goed geslaagde publiek/private samenwerking. Particulieren en bedrijfsleven kunnen in goed overleg met de overheid - provincie en gemeenten - wel degelijk tot ieders voordeel ingewikkelde maatschappelijke problemen oplossen. In veel Brabantse gemeenten hebben we al mooie projecten kunnen realiseren. Ook in de gemeente Heusden zijn wij actief. In Haarsteeg ontwikkelen wij nu 24 kavels nabij de Willy van de Berkstraat. Achttien zijn er al verkocht. En in Nieuwkuijk zijn wij begonnen met de ontwikkeling van zo’n twaalf kavels aan de Koesteeg. En er staat nog meer op stapel. Mooi werk hoor, wat wij doen. Mensen kunnen hun woonwensen en woondromen realiseren en er wordt tegelijk gewerkt aan een schoon en mooi stuk Brabant. Het zijn wel woonhuizen voor de wat dikkere portemonnee, maar de mensen die er gaan wonen, laten dikwijls goedkopere woningen achter. En als die doorstroming goed gaat lopen zijn ook de starters op de woningmarkt er uiteindelijk goed mee gebaat.”
|
