|
Hugo Brouwer uit Heusden Vesting gaf onlangs zijn roman ‘Het Vadergeschenk’ uit bij uitgeverij U2pi BV in Voorburg, Den Haag. Hij was ooit psycholoog, verpleeghuisdirecteur en managementadviseur. Behalve schrijver is hij nu ook eindredacteur bij De Scherper.
Tekst Dory Corvers – Foto Hein Kunzler
Hugo Brouwer, je herkent in hem meteen de filosoof. Hij kijkt bedachtzaam, beschouwend de wereld in. Zijn huis staat, ligt vol met boeken en papieren; hier woont duidelijk een schrijver, een lezer. Maar hij is ook een Bourgondiër, geniet met volle teugen. We beginnen met koffie, twee dampende mokken staan al klaar. Na afloop van het gesprek een goed glas wijn, dat is beloofd. De eerste vraag is een vraag die aan bijna alle schrijver wordt gesteld. Is deze roman autobiografisch? “Nee, zeker niet. Maar je kunt er niet aan ontkomen dat als je over dit soort thema’s schrijft je eigen verleden mee naar binnen sluipt. Ik kan wel zeggen dat mijn leven en dat van de andere personen in deze roman mij sterk geïnspireerd hebben het verhaal zo te schrijven. Ik bedoel ermee, en daar gaat het boek over, dat in de ouder-kind relatie de ouder niet meer bij voorbaat gelijk heeft. Maar ook dat het kind – in al zijn afzetten tegen die ouder - later in zijn leven dezelfde fouten maakt als zijn vader of moeder. Zo krijg je een lange reeks van ‘slachtoffers van slachtoffers van slachtoffers’. Een van de hoofdpersonen in deze roman heeft die reeks willen door¬breken. Of hem dat gelukt is daar moet de lezer zelf over oordelen.
Ja, hoe heb ik zo’n verhaal willen of kunnen schrijven? Ik heb mijn hele leven al geschreven. Maar nooit echt de publiciteit gezocht. Behalve die keer in 2003 toen ik een tweede prijs won in een Vlaamse wedstrijd voor het literaire korte verhaal. In 2005 bracht ik een thriller uit ‘De naam van de angst’, maar dat was een uitgave in eigen beheer. Eigenlijk telt dat niet, vindt men in het grote schrijvers boekenland. Maar het was een belangrijke oefening. Het werd gewaardeerd en dat telde wel. Ik ben nu 62 jaar en heb het gevoel dat ik met mijn schrijven iets te vertellen heb. Vroeger was ik veel onzekerder. Je moet als schrijver in je vak groeien. Inhoudelijk en ook technisch, ik bedoel dan het schrijven als kunde én kunst. Dat kan tientallen jaren duren. Het thema in het verhaal is denk ik voor veel mensen herkenbaar. Iedere ouder staat er in het begin helemaal alleen voor. Ook al zeg je dat je het kind gezamenlijk op de wereld gezet hebt. Of, in de termen van Het Vadergeschenk: in de wereld ‘geworpen’ hebt. In deze tijd met al zijn echtscheidingen is dat thema actueler dan ooit. Maar er zit ook een diepere betekenis in dit verhaal. Die gaat over de neiging van je diepste ik om alles wat je aan talenten in huis hebt, dat je dat per se waar wilt maken. Als dat niet kan of mag dan ben je gemankeerd. Dan mis je veel zingeving in je leven. De hoofdpersonen in mijn boek voelen die gemankeerdheid of de dreiging ervan.
Ja, de titel ‘Het Vadergeschenk’, wat ik daarmee bedoel ga ik natuurlijk hier niet verklappen. Ga het maar lezen. Dat wordt een mooie ontdekkingstocht. Waar het om gaat is dat je je weet los te maken van die reeks van ‘slachtoffers van slachtoffers van slachtoffers’. En dat je je talenten weet te voltooien. Daar gaat dit boek over.
De passage die ik het mooist en het meest cruciaal vindt is de passage waarin de hoofdpersoon na een zware operatie langzaam bijkomt uit de narcose, half wel en half niet bewust van de situatie, en toch vreselijke pijnen voelt. In die halfslaap kan hij geen onderscheid maken tussen zichzelf en de pijn. Hij valt samen met de pijn, dus is hij pijn. Dat is heel angstig en vervreemdend. Zijn hele persoon is verkleefd met die pijn. Later realiseert hij zich dat de relatie van hem en zijn zoon zo’n zelfde ‘verkleving’ is. En dat het daarom wel fout moet gaan. Dat levert enkele ontroerende scènes op.”
Dan komt de fles wijn op tafel. Maar we kunnen nog uren praten en filosoferen over de niveaus van relaties. Over verkleving, symbiose, hechting, verbinding en uiteindelijk vergeving, waarin we de persoon zien met al zijn eigenschappen, niet alleen met zijn tekortkomingen. De mens in zijn geheel.
‘Het Vadergeschenk.’ Door Hugo Brouwer. ISBN 978-90-8759-148-9.
|
