|
Christine van Gurp: Kijken! |
|
woensdag 01 juni 2011 |
Christine Wolters van Gurp was en is van huis uit verpleegkundige. Freelance zzp’er in de terminale zorg. Maar ze beschikt over meer talenten: schilderen en fotograferen. Beiden een kwestie van hoge gevoeligheid en héél goed kunnen kijken. Ze exposeert vanaf vier juni in de bibliotheek in Vlijmen.
Tekst Hugo Brouwer – Foto part. coll.
 “Ik ben altijd al aan het frutten geweest, vanaf mijn vroegste jeugd. Macramé en zo. Mijn opa was timmerman, hij nam mij mee naar de bossen en hij wees mij op alles. Op de bijzondere planten, de kleinste vogeltjes, op bijzondere situaties. Zoals een mooi, laaghangend spinnenweb en hij vertelde dan dat het een bedje van kaboutertjes was. Dan ging hij met een fluisterende stem praten om de kaboutertjes niet wakker te maken. Ik had toen al een groot inbeeldingsvermogen, een grote fantasie. Bij mij werkte dat wel, ja. Maar ik voelde me niet echt thuis, daar in Breda. Ik wilde als kind al naar de derde wereld om te helpen. Ruim tien jaar geleden ging ik naar Thailand. Daar verzorgde ik terminale aidspatiënten. In een hospice, midden in de bush. Ik raakte ‘verslaafd’ aan dat werk, als je dat zo kunt zeggen. Daarna ging ik naar India, met Bert, mijn man. Daar werkten we met HIV patiënten, volwassenen en de kinderen van besmette moeders. Ik voelde me door Azië aangetrokken. Ik had er een thuisgevoel. Dat gaf me rust. Ik moet er voorouders hebben, dacht ik. Ik ga weer terug. Van het geld dat ik verdiende met mijn schilderijen zorgden we voor de patiënten daar. Zo’n twintig jaar geleden ben ik gaan schilderen. Ik bleek talent te hebben. Vast van mijn vader denk ik.
 Nu heb ik een atelier aan huis. Naast het schilderen ben ik gaan fotograferen. En ik schrijf ook. Proza, poëzie. Vijf jaar geleden kreeg ik een zware burn-out. Die werd eerst niet onderkend. Ik moest het allemaal zelf oplossen. Dat heeft me wel veranderd. Ik heb veel ‘vrienden’ verloren in die tijd. Okay, die foto-expositie in de bieb. Wij lopen veel door de natuur, mijn man en ik. Dat is goed voor de kop, zeg ik altijd. Ik zie daar zo veel en de mensen om me heen zeiden dat ik daar wat mee moest gaan doen. Ik zie heel veel details, dat inspireerde mij om al die indrukken vast te leggen. Ik haal er veel kracht uit en dat hielp me ook die burn-out te verwerken. Door die burn-out ben ik zelfs nog veel scherper gaan zien. Ik ben eigenlijk overgevoelig, denk ik. In India fotografeerde ik gezichten van mensen in de slums, prachtige koppen. Ik zag de schoonheid in het verval. Ik vroeg altijd aan de mensen of ik dat vast mocht leggen en dan legde ik uit waarom. Die ‘schoonheid’, die wil ik delen met mensen. Daarom de expositie in de bieb. Daar hangen foto’s van muren, van fragmenten van muren en van deuren en luiken. Maar er is zo heel veel in te zien. Hele landschappen. Ik zie dat omdat ik bewust kijk. Dat moeten mensen meer doen in dit digitale tijdperk.”
De expositie ‘De schoonheid van verval’ wordt op zaterdag vier juni geopend om 13.00 uur in de bibliotheek van Vlijmen aan de Burgemeester Zwaansweg in Vlijmen. De expositie is vrij te bezichtigen tijdens de openingsuren van de bibliotheek.
|
